پنجره

احساس کردم که تنهاییش بر وجود سردم آتش می زند کنارش نشستم.

از او پرسیدم آیا تنهایی؟ گفت نه من با رویای عشقم زنده ام و زندگی میکنم ، کلامش تا اعماق وجودم

نفوذ کرد.او کسی بود که با رویا می زیست.پرسیدم آیا گمشده ای؟گفت:نه،عشق من همچون فانوسی

هدایتم می کند و راه را به من نشان می دهد.پرسیدم:سفر می کنی؟ گفت:من همیشه در سفرم.

پرسیدم :غریبی؟ گفت:غربت یعنی چه ،هنگامی که با تمام وجود گرمای عشقم را حس می کنم.

ناگهان اشکی از گوشه چشمش سرازیر شد و بر روی زمین چکید.پرسیدم این اشک برای چیست؟

گفت:حرمت سکوتی است که هیچگاه شکسته نشده و فریادی است به وسعت پرواز.

پرسیدم سکوت می کنی؟نگاهم کرد....پرسیدم این نگاه چیست؟گفت:حرمت کلماتی است که در حصار

زمان مانده اند.مسافر غریبه بلند شد،دستم را به گرمی فشرد و گفت:هرگاه خواستی عشقت را به

شوریده ای ثابت کنی،سکوت کرد و رفت....و من همچنان رفتنش را تماشا می کنم تا شاید رفتنش نیز

پیامی از عشق به ارمغان بیاورد....

                                     چند وقت است که هرشب به تو می اندیشم

  به تو آری،به تو یعنی همان منتظر دور

                                     به همان سبز صمیمی،به همان باغ بلور

  تو همان سایه،همان وهم،همان تصویری

                                     که سراغش ز غزلهای خودم می گیری

  به همان زل زدن از فاصله ی دور به هم

                                     یعنی شیوه ی فهماندن منظور به هم

   به نسیم ،به تکلم،به دل آرانی تو

                                     به خموشی،به تماشا،به شکیبایی تو

 به نفس های تو در سایه سنگین سکوت

                                    به سخن های تو بالهجه شیرین سکوت 

   شبحی چند شب است آفت جانم شده است

                                    اول اسم کسی ورد زبانم شده است

   در من انگار کسی در پی انکار من است

                                    یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است

   یک نفر ساده، چنان که از سادگی اش

                                   می توان یک شبه پی برد به دلدادگی اش

    آه ای خواب گران سنگ سبک بار شده

                                   بر سر روح من افتاده و آوار شده

  در من انگار کسی در پی انکار من است

                                  یک نفر مثل خودم شیفته ی دیدار من است

  یک نفر سبز،چنان سبز که از سبزی خویش

                                 می توان پل از از احساس خدا تا دل خویش

  آی بی رنگتر از از آیینه یک لحظه بیاست

                                  راستی این شبح هرشب تصویر تو نیست

  اگر این حادثه ی هرشبه تصویر تو نیست

                                  پس چرا رنگ تو با ایینه اینقدر یکیست                                            

    حتم دارم که تویی آن شبح آیینه پوش

                                   عاشقی جرم قشنگیست به انکار مکوش  

  مهربانی ها نمودنم.

  زود دانستم ، که دور از داستان خشم برف و سوز،

  در کنار شعله ی آتش،

  قصه می گوید برای بچه های خود عمو نوروز:

   .....گفته بودم زندگی زیباست

  گفته و نا گفته ، این بس نکته ها کاینجاست.

  آسمان باز،

  آفتاب زر،

  باغ های گل،

  دشت های بی در و پیکر،

   ....

  آری،آری،زندگی زیباست.

  زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست.

  گر بیفروزیش، رقص شعله اش در هر کران پیداست.

  ورنه، خاموش است و خاموشی گناه ماست.

  باید می دانستم

                                      ای مهربان،

                                                   چراغ بیاور

                                                           و یک دریچه که از آن

                                                                   به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم.

چه خوش عطری درین ایوان پراکند

اگر صدگونه غم داری، چو نرگس

به روی زندگی لبخند،لبخند!

گل نارنج و تنگ آب و ماهی

صفای آسمان صبحگاهی.

بیا تا عیدی از ((حافظ)) بگیریم 

که از او می ستانی هرچه خواهی

سحردیدم: درخت ارغوانی

کشیده سربه بام خسته جانی!

به گوش ارغوان آهسته گفتم:

بهارت خوش ، که فکر دیگرانی

سری از بوی گلها، مست داری

کتاب و ساغری در دست داری

دلی را هم اگر خشنود کردی

به گیتی هرچه شادی هست داری.

چمن،دلکش، زمین خرم، هوا تر

نشستن پای گندم زار خوشتر.

امید تازه را دریاب و دریاب

غم دیرینه را بگذار و بگذر.

                                                                     با آرزوی سالی خوش برای شما عزیزان.

 پک پنجره برای شنیدن

 پک پنجره که مثل حلقه چاهی

 در انتهای خود به قلب زمین می رسد

 و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنگ

 یک پنچره که دست های کوچک تنهایی را

 از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریم

 سرشار می کند

 و می شود از آن جاری

 خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کرد-

 یک پنجره برای من کافی ست.

برسر و سینه می زنیم و فریاد برزمانه سیاه می کشیم که ریشه های

عشق را در نینوا سربریدند و برگ های سبز اهل بیت(ع) رابه

زردی اسارت سپردند.اما غافل بودند از زلال جاری نور در هر

عاشورا که از سینه سرخ خاک می جوشد و عاشقانش را سیراب

می کند و به حقیقت می توان طلوع دوباره خورشید را در ظهر

عاشورا باور کرد و آرزوی شهادت را از تو طلبید.

کودکانش بی شیرند,خوکهایش را با سیب زمینی می پروانند و

ادمهایش را با حرف.........

اشکی که خشک می شود....

لبخندی که محو می شود.....

ویادی که می ماندوفراموش نی شود........

                    دو شاخه گل, مانده اينجا كنارم

                                                        تواي مسافر,چرا رفته اي بي خبراز كنارم

                                                        تو اي بي وفا, پس چرا نماندي كنارم

((اين مطلبه خيلي قشنگرو يكي از بچه هاي كلاسمون گفته....خيلي ممنون ميشم كه با نظراي صميمانتون هم باعث دلگرمي دوستم ((مينا)) بشيد,هم من بتونم ازش تشكركنم.))

خواب هايم را لاي دفترهاي طلايي گذاشتم,رويا شد

خواب هايم رالاي دفترهاي سياه گذاشتم,كابوس شد

خواب هايم را درتاريكي بازكردم,چيزي نديدم

خواب هايم رادرپرتوقوي خورشيد بازكردم,بازهم چيزي نديدم

خواب هايم رادر تاريكي و روشنايي بازكردم همه چيز را ديدم.................

يادمه مي گفت:اگه روزي,روزگاري كسي ياكسوني دلت رو شكستن,ياورقهاي دفتردلت روپاره پاره كردن يابايه نگاه چشمات رو آتيش زدن,نكنه يه وقت دلت بگيره,اگه قرار باشه باحرفاونگاهاشون دل كوچيك و مهربونت رو به دردبيارن تو نبايدبه حرفشون گوش بدي,يا نگاه به نگاهشون بدي.اگه اينجوري بشه اگه اشك توچشمات حلقه بزنه دنيارو سيل مي بره.اگه يك موقع دلت گرفت مثل دل ياكريماي امام رضانكنه اشك رو گونه هات ليزبخوره,اخه ممكنه يك غريبه ببينه.اگه خواستي گريه كني,اگه دنبال يه شونه مي گشتي كه سرت رو روش بذاري وهاي هاي گريه كني,اون از همه امن تره ومهربون تره.آره اوساكريم رومي گم,اخه اونه كه محرم اسرارته,اونه كه به دردلهات گوش مي ده,آخرسرهم,دلت رو آروم مي كنه فقط اونه كه مي دونه ياكريما دورمرقد امام رضا چي مي خوان؟يا كه مي دونه يكي مثل تو ازاين دنيا چي مي خواد؟ بله تاوقتي كه اوسا كريم با ما هست نبايد غم و قصه خورد.

اخرين كلام رو هم بهت مي گم:زندگي مثل باد مي گذره و چون مي گذره غمي نيست ازما كه گذشت باشه براي تو.